Naast onze woning ligt een stuk grond van 6000 m² dat jarenlang dienstdeed als weiland, waar af en toe wat koeien graasden. Sinds 1 januari 2023 is dit stukje land in ons bezit en zijn we begonnen aan een nieuwe, hoopvolle transformatie: het wordt een voedselbos — een eetbaar landschap in wording.
Vanaf januari 2024 zijn we gestart met de eerste stappen: het plaatsen van een windkering van inheemse en eetbare struiken zoals hazelaar, krent, cornus mas, rimpelroos, liguster en hulst. Het gras laten we vrij groeien; alleen de paden worden gemaaid (en een kampeerveldje voor onze kinderen).
Het voedselbos groeit stap voor stap. Net als in mijn textiele werk speelt ook hier de natuur de hoofdrol. Het is een plek waar biodiversiteit, schoonheid en duurzaamheid samenkomen. “De Binding” staat voor onze verbondenheid: met de aarde, met het voedsel dat ons voedt, en met alles wat leeft.
04-05-2026: We zijn nu in het derde jaar en heel langzaamaan komt er wat opbrengst. Zo heb ik al lekkere rabarber kunnen maken en binnenkort kunnen we de eerste besjes weer plukken.
Binnenkort hoop ik ook wat eerste producten te koop aan te kunnen bieden. Ik ben al gestart met het drogen van brandnetels voor brandnetelthee. 😉 De enkele producten die ik al heb verkoop ik vanuit mijn blokhut. Fiets maar eens langs. Regelmatig ben ik geopend en kun je een wandelingetje door mijn ‘eetbaar landschap’ maken en wellicht nog een aardigheidje meenemen. Natuurlijk kun je ook altijd eerst even een belletje doen om te vernemen of ik aanwezig ben.
Winter 2024-2025: Er is hard gewerkt!
- Een pergola
- Een verblijfplaats voor wilde bijen en diverse soorten insecten
- Een verblijfplaats voor egeltjes
- Een wilgentenenhut
- Hekwerkjes gevlochten
- Houtsnippers laten komen voor rond de nieuwe aanplant
- Etc. etc.
Resultaat: het ziet er steeds fraaier uit en het land staat niet meer onder water. De grond niet meer zwaar bereden door tractoren waardoor er geen verdere verdichting van de bodem optreedt. Daarnaast beginnen de worteltjes van de bomen en struiken hun werk al te doen. En laten we niet de mollen, muizen en pieren vergeten.
